مدیران ناوگان و اپراتورهای کامیون اغلب هنگام خرید وسایل نقلیه سنگین، واحدهای تراکتور 6x4 و 6x2 را وزن می کنند. این دو گزینه محور به طور گسترده در بازارهای جهانی حمل و نقل دیده می شوند، اما عملکرد میدانی در دنیای واقعی آنها را متمایز می کند، به ویژه برای محدودیت های بار و سوخت روزانه.
اگر مرتباً محموله های اضافه وزن یا حجیم را جابجا می کنید، 6x4 منطقی تر است. دو محور عقب متحرک، وزن تریلر را در نقاط چرخ بیشتری پخش می‌کند و در هنگام حمل بارهای سنگین، پایداری بیشتری می‌دهد. این می تواند با وزن ناخالص 40 تا 50 تن کار کند، بنابراین اپراتورها از آن برای مواد معدنی، حمل و نقل بزرگ و سفر در جاده های بد و آسفالت نشده استفاده می کنند. 6x2 فقط یک محور محرک دارد. شاسی سبک تر آن وزن خودرو را کاهش می دهد،
اما نمی تواند محموله های بسیار سنگین را تحمل کند. اکثر واحدهای 6x2 در بزرگراه‌های به خوبی نگهداری شده برای کالاهای با وزن عمومی کار می‌کنند.
مصرف سوخت حکایت دیگری دارد. با قطعات محرک کمتر و مقاومت غلتشی کمتر، 6x2 معمولاً 3 تا 5 درصد سوخت کمتری نسبت به 6x4 در مسیرها و بارهای یکسان مصرف می کند. صرفه جویی در سفرهای برگشت خالی آشکارتر می شود. محورها و پیشرانه اضافی 6x4 باعث افزایش اصطکاک می شود و مصرف سوخت را افزایش می دهد. با این حال، چسبندگی قوی و قابلیت نگهداری بار آن، هزینه های سوخت بالاتر را برای حمل و نقل سنگین توجیه می کند.
در پایان، انتخاب به ماهیت کار بستگی دارد. برای بارهای سنگین و شرایط نامناسب جاده، 6×4 را انتخاب کنید. اگر می‌خواهید هزینه‌های جاری کمتری برای حمل‌ونقل معمولی بزرگراه داشته باشید، به سراغ 6x2 بروید.
